Skąd bierze się rytm?
Z ziemi, na której człowiek żyje.
Z pracy, która wyznacza rytm dnia.
Z obrzędów, które porządkują rok.
Z muzyki, która towarzyszy spotkaniom.
Z tańca, który pozwala wspólnocie być razem.
Z tych rytmów przez pokolenia wyrastała kultura Lasowiaków – mieszkańców terenów położonych w widłach Wisły i Sanu, związanych z Puszczą Sandomierską. Ich codzienność, obyczaje, muzyka, śpiew, taniec i strój stały się częścią dziedzictwa, które kolejne pokolenia podejmowały, zachowywały i twórczo przetwarzały. Siedemdziesiąt lat temu ten rytm wszedł na scenę naszego domu kultury. Powstanie Zespołu Pieśni i Tańca „Lasowiacy” było kolejnym etapem długiej historii. Tradycja, która wcześniej żyła przede wszystkim w społeczności i codzienności, otrzymała scenę, choreografię, kostium i oprawę artystyczną. Od tej chwili rytm Lasowiaków zaczął podróżować. Zabrzmiał w Stalowej Woli, Polsce i wielu miejscach świata. Towarzyszyły mu kolejne pokolenia tancerzy, śpiewaków i muzyków. Z podróży wracały fotografie, wspomnienia i pamiątki. Wśród nich są przedmioty, które dziś stają się świadectwem nie tylko miejsc odwiedzonych przez zespół, ale także ludzi, których spotkał po drodze.
Ważną część tej historii tworzą Kapela i Chór, bo bez muzyki nie ma rytmu. I oczywiście „Mali Lasowiacy”, bo bez następnego pokolenia nie ma ciągłości. Właśnie wspomniana ciągłość doprowadziła do tego, iż zespół przyjął imię jednego ze swoich choreografów – Ignacego Wachowiaka.
Prezentowana wystawa jest więc nie tylko narracją o siedemdziesięciu latach zespołu. Jest opowieścią o korzeniach, które pozwalają rosnąć, o tradycji, która nie pozostaje
nieruchoma i o rytmie, który zmienia wykonawców, ale nie przestaje być słyszalny.
Lasowiacy wyrastają z ziemi.
Zespół wyrasta z tradycji.
A tradycja trwa dzięki ludziom.
To jest rytm korzeni.
To jest rytm pokoleń.