Stalowa Wola 19-21 września 2025
Jury w składzie:
- Karolina Sulej,
- Agnieszka Przepiórska,
- Łukasz Drewniak,
po obejrzeniu 11 spektakli konkursowych, postanowiło przyznać następujące nagrody i wyróżnienia:
Wyróżnienie dla aktorek spektaklu „Uciekinierki” Teatru BaWiMo –Wioletty Karczewskiej i Moniki Kożuch
Za genialną aktorską synchronizację, która sprawia, że opowieść wciąga i płynie, a tekst brzmi przesmacznie, zabawnie i autentycznie. Gra inteligentna, wyczulona na partnerkę, w świetnym rytmie, teatr prawdziwie jakościowy i pełny, mimo skromności scenografii, kreujący zachwycający krajobraz wyobrażony, nasycony wiarygodnymi emocjami.
Wyróżnienie dla aktorek spektaklu „Zielopuchy” Teatru Kaprys – Zofii Karasiewicz i Mai Zdrodowskiej
Za przejmującą zwierciadlaną grę, absolutnie dojrzałą, subtelną – jasnym jest, że obydwie aktorki, które wcielały się w rolę Wiolki mają przed sobą teatralną przyszłość – nie sposób było oderwać oczu od ich gry i nie poczuć ich wyjątkowej teatralnej obecności.
Wyróżnienie dla aktora spektaklu „Bajtle” Teatru Naumionego – Barłomieja Garusa
Za rolę rzeźnika podaną z ogromną charyzmą i magnetyzmem – choć to jedna z wielu świetnych ról w tym przedstawieniu –nie sposób było nie odczuć scenicznego szwungu aktora, który wypełniał sobą całą scenę i zagarniał bezbłędnie naszą uwagę.
Wyróżnienie dla aktorki spektaklu „Pokocham ją siłą woli” Teatru Albo Nigdy – Pauliny Pajestki
Choć to spektakl dwójki aktorów, postać wykreowana przez Paulinę Pajestkę płonie także osobnym ogniem – przemyślana dosłownie od stóp do głów, zagrana w uważności, bez niepotrzebnego szarżowania, na szepcie, nie krzyku, malownicza, ale pastelowa, delikatna, ale zarazem intensywna.
Wyróżnienie dla scenografki spektaklu „Nakarmić kamień” Teatru Meduza – Mai Iwanek
Za stworzenie scenografii-rekwizytu, scenografii-świata, scenografii-obiektu sztuki, który nie tylko tworzy przestrzeń, ale też jest częścią samej opowieści.
Wyróżnienie dla zespołu aktorskiego spektaklu „Bubuja abuja, czyli bambule babuja buja” Teatru Satyry Zielona Mrówa
Za kongenialne zgranie, za wszystkie talenty razem i z osobna, za świetny gust, smak, polot, odwagę formalną, inteligencję, wyczucie rytmu, poczucie humoru, umiejętności choreograficzne, świetne – i ze zrozumieniem – podanie tekstu, który mógł sprawiać trudności interpretacyjne i retoryczne, za czystą, zaraźliwą frajdę z gry, oryginalność i świeżość.
Nagroda specjalna Dyrektora Miejskiego Domu Kultury dla przedstawienia „Czerwone sukienki” Teatru Parabuch
Za tworzenie teatru przystępnego, rodzinnego, ciepłego, ale zarazem inteligentnego, zagranego na profesjonalnym poziomie, który publiczność czuje, rozumie, który podnosi na duchu, terapeutyzuje i łączy pokolenia.
III Nagroda w wysokości 2000 zł dla spektaklu „Nakarmić Kamień” Teatru Meduza z Bolesławca
Zbiór „Nakarmić kamień” Bronki Nowickiej postawił trudne teatralne zadanie, ale z tego wyzwania zespół uczynił pretekst do opowiedzenia historii, zdaniem jury, nie tylko oddającej ducha tej poezji, ale wręcz pogłębiającej jej sensy, dodającej jeszcze wymowności, rozszerzającej konteksty. Początkowe sceny to jeden z najmocniejszych teatralnych obrazów, jakie można stworzyć na scenie – nie do zapomnienia. Wielkie tu zasługi scenografki oraz reżyserki – monumentalna marioneta nie tylko robi niezapomniane pierwsze wrażenie, ale też przez cały spektakl niejako „pracuje”, przepoczwarza się na kolejne sposoby – jest spódnicą matki, schronem-namiotem, ciałem, domem, szafą. Opowieść o przemocy wobec dziecka jest opowiedziana z ogromnym wyczuciem, przejmująco delikatnie, chowając grozę między wierszami, ale tak czule i mądrze, że emocje czuć jeszcze dotkliwiej. Młody zespół aktorski poniósł tę opowieść niczym idealnie zsynchronizowana ławica, bez żadnego fałszywego tonu, bardzo obecny, wyczulony na siebie, plecący wers za wersem niczym dobierany warkocz. „Nakarmić kamień” nas przeszył na wskroś, tak czysty w formie, w tonach i we wcielonej autentyczności każdej, nawet najbardziej skomplikowanej, metafory. Nie tylko go obejrzeliśmy, ale go poczuliśmy.
II Nagroda w wysokości 3500 zł dla spektaklu „Bajtle” Teatru Naumionego z Ornontowic
„Bajtle” to zagrana ze szwungiem i pasją opowieść o tożsamości, która buduje się we wspólnocie, o negocjowaniu własnego miejsca w kulturze, w języku, w rodzinie, o buncie wobec korzeni i jednocześnie o tym, jak szalenie trudno bez zakorzenienia dorosnąć. To opowieść czuła, ciepła, ale nie czułostkowa, zaludniona przez postaci zagrane pełnokrwiście, z pewnością gestu i słów. Język śląski brzmi pięknie, płynnie łączy sceny, piosenki, kolejne społeczne freski, przez które prowadzi narracja głównego bohatera, który niejako wpuszcza widownię w swoje życie, wyjaśniając jej jednocześnie swoje dylematy i kulturę, która go otacza. Świetnie działają metafory chodzenia, biegania, dochodzenia, odchodzenia, świetnie spotykają się różnorakie światy i pokolenia – zarówno w sztuce, jak i w zespole. To przedstawienie świetnie oddaje ducha Relacji – jest tutaj współdziałanie, komitywa, ocalanie tradycji – lecz nie poprzez zamknięcie jej w skansenie, jest unikalny krajobraz, jest prawdziwe przywiązanie do tematu, który zespół potrafi świetnie przełożyć dla tych, dla których Śląsk jest miejscem ezoterycznym, nieznanym. Piękna, plastyczna scenografia, prawdziwa panorama społeczna, świetnie oddana małomiasteczkowość, tak bardzo polska mentalność pod znakiem: „co ludzie powiedzą”, ale pokazana z miłością. „Bajtle” to śląskie uniwersum kompletne, świat przedstawiony, z którego nie chce się wychodzić, niczym z ulubionego serialu.
Grand Prix RELACJI X Międzypokoleniowych Spotkań Teatralnych w wysokości 5000 zł Jury przyznaje spektaklowi „Zielopuchy” Teatru Kaprys
Spektaklowi udało się zabrać widzów w krainę dzieciństwa, z której wszyscy pochodzimy, przełożyć powieść Wioletty Grzegorzewskiej o dorastaniu w epoce komunizmu na przedstawienie, które pokazuje, jak oficjalna historia staje się osobistą, intymną opowieścią, która rozgrywa się na poziomie zmysłów i emocji. Pozornie odległa epoka jest zagrana przez młody zespół z dojrzałością, zrozumieniem, biglem i talentem. Spektakl pokazuje, że porozumienie między reżyserem, który przeżywa opowieść nostalgicznie jako część swojego doświadczenia, a aktorami, którzy nie mogą mieć do tego doświadczenia dostępu jest nie tylko możliwa, ale wręcz rozszerza doświadczenie jednostkowe na wspólnotową, jednoczącą opowieść, w której każdy odnajdzie swoje dziecinne zachwyty, horrory, absurdy, cuda. Jest miejsce na melancholię, na humor. Każdy aktor i aktorka mają przestrzeń na zbudowanie postaci, nawet jeżeli jest epizodyczna. Aktorki, które wcieliły się w rolę młodej Wioletty – Zofia Karasiewicz i Maja Zdrodowska –w swojej bliźniaczości, zwierciadlaności są niepokojące, wzruszające, zabawne i zawsze intensywnie obecne na scenie. Przedstawienie jest wizualnie dopracowane, kompozycje zawsze nieskazitelne, brak zbędnych ruchów, podejmowane ryzyka interpretacyjne zawsze się opłacają, a rekwizyty są dobrane idealnie tak, żeby ewokować świat, ale go nie przegadywać. „Zielopuchy” to też opowieść o małej ojczyźnie, małym czasie, blisko materii, pełna schulzowskiego, organoleptycznego piękna, pokazująca pełną paletą teatralnych środków, jak niesamowity jest mikrokosmos naszego życia.
Dodatkowe spostrzeżenia na temat RELACJI X MST:
Poziom tegorocznej edycji był bardzo wysoki, przedstawienia były świetnie grane, tematy frapujące i tworzące kalejdoskop bardzo współczesnych i bliskich nam dziś zagadnień i obszarów refleksji – kwestie związane z tożsamością i pochodzeniem, rozważania na temat najważniejszych w życiu relacji – miłości, przyjaźni, rodziny, opowieści o małych ojczyznach i wielkich egzystencjalnych kwestiach – sensie życia, znaczeniu szczęścia. Cieszy nas bardzo obecność tak wielu przedstawień, które zajmują się tematem cielesności, poruszają temat kulturowych ról płciowych, intymnych historii.
Werdykt Jury Młodzieżowego RELACJI X Międzypokoleniowych Spotkań Teatralnych
Jury Młodzieżowe w składzie:
- Maria Jarosz,
- Tola Kiedrzyńska,
- Alicja Pająk,
po obejrzeniu w dniach 19-21 września 2025 roku jedenastu spektakli konkursowych, przyznało Nagrodę im. Józefa Żmudy w wysokości 2000 zł za poruszenie tematów bliskich sercu młodego pokolenia, piękne uchwycenie relacji z ciałem, esencji kobiecości oraz świetną formę wyrazu Teatrowi MPF z Gostynia za spektakl „Spełnienie Wiedźmy”.
Nagrodę Publiczności w wysokości 2000 zł i festiwalowy szal rękodzielniczy otrzymuje Spektakl „Zielopuchy” Teatru Kaprys z oceną 4,45.
